Morderstwo.
Światek muzyczny zaskoczony śmiercią Margaret Strauss.
Pianistka Margaret Strauss.
Rezydencja Romana Straussa w LA.
Narzędzie zbrodni.
Strauss: "Złodziej zabił żonę".
Kompozytor Roman Strauss.
Brakująca biżuteria jako możliwy motyw zbrodni.
Złoty łańcuszek na kostkę z diamentami.
Alibi Straussa podważone – autor Gray Baker.
Strauss aresztowany.
Odciski palców kompozytora na nożyczkach.
Początek procesu Straussa.
Gosposia zeznaje o napadach zazdrości.
Maestro nie będzie zeznawać.
Strauss winny.
10 grudnia 1949 r.
Wyrok zapada po godzinie obrad.
Maestro nie będzie się odwoływał.
Wyrok śmierci dla Straussa.
Proszę wejść, panie Baker.
Jak pan widzi, stałem się pańskim fanem.
Pochlebia mi to.
To chciał mi pan powiedzieć przed egzekucją, panie Strauss?
– Że jest pan fanem? – Chcę, aby pan coś wydrukował.
W końcu
jest pan w tym taki dobry.
Chcę, aby pan napisał,
że kochałem swoją żonę.
– Kochał pan swoją żonę. – I że będę ją kochał...
po wieki wieków.
Oczywiście. Po wieki wieków.
Dziękuję, panie Baker.
Nie boi się pan śmierci?
"Śmierć nie jest taka jak ludzie myślą".
– To łut szczęścia. – To fragment z pańskiej opery?
Walt Whitman.
Nie mogę sobie przypisywać wszystkiego.
Wierzy pan, że śmierć to łut szczęścia?
Wierzę w to,
że to jeszcze nie koniec.
Ale zabił ją pan, prawda, panie Strauss?
Idziemy, Strauss.
Dziś egzekucja Straussa. Zabójca poniesie śmierć.
Nie! Zatrzymajcie go!
Zatrzymajcie go!
To dla ciebie!
Już dobrze, dziecko. Nie skrzywdzę cię.
Dobra. Podaj! Trzymaj!
Dwie noce temu próbowała się tu dostać przez ogrodzenie.
Nie powiedziała jeszcze ani słowa.
Nie je. A kiedy już zaśnie, miewa straszne koszmary.
– Wezwij policję. – Już tu byli, ojcze.
Chcą ją zabrać do szpitala.
Siostra Konstancja, która śpi w pokoju obok,
słyszała, jak ta kobieta krzyknęła to przez sen.
– "Die–sher"? – "Dish–er".
– Nic mi to nie mówi. – Ojcze...
Trzeba ją zamknąć w szpitalu!
Każdej nocy ta kobieta zastawia drzwi krzesłem.
Gdyby tylko ojciec słyszał jej krzyki!
– Nie muszę ich słyszeć. – Nie opuszczę jej, ojcze.
Nie spędzi tu kolejnej nocy. Koniec, kropka.
Ale w międzyczasie,
możemy poprosić kogoś o odszukanie jej rodziny.
Nie mamy pieniędzy na wynajęcie detektywa.
Znam kogoś, kto zrobi to za darmo.
Wychował się tutaj. Był policjantem.
Pracował w Biurze osób zaginionych.
Jego nazwisko budzi zaufanie.
Mike Church – Detektyw
Pete? Tu Mike. Nie drukuj ogłoszenia. Znalazłem Carlisle'a.
Właśnie do niego jadę.
– Jedziesz pod prąd! – Dzięki, kolego!
Gdyby dzwoniła kuzynka
twojej żony, nie bierz na serio tego, co powie.
Tak, wyszliśmy raz.
Zjedliśmy lunch i tak jakby...
Poszliśmy do niej i...
Nie, nie umówię się z nią więcej.
Jest niczego sobie,
tyle że ja nie chcę...
Nie szukam "tej jedynej". Chcę się zabawić.
Dzięki.
– Cozy Carlisle? – Sprawdź w chłodni.
Dziękuję.
Odpieprz się. Mam przerwę.
Miałem pana powiadomić,
że Myron Spargo zmarł w zeszłym miesiącu.
– A co to za jeden? – Był pańskim pacjentem.
Miałem wielu pacjentów. A teraz spadaj.
Zostawił panu w spadku 11 000.
– Myron! – Tak, Myron.
– Myron T. Spargo. – Hydraulik.
Mieszkał w San Marino z żoną Karen czy Sharon.
Karen. Musi być teraz bardzo samotna.
Jezu! 11 tysięcy! To się nazywa wdzięczność.
– Chcesz fajkę? – Słucham? Nie. Nie palę.
Spojrzałeś już na tę paczkę 3 razy.
– Co? – Długopis w ustach.
Pomogłeś Spargo rzucić palenie?
Nie. On był impotentem.
Facet robi w rurach, a własna mu nie staje.
Miał niezły wzwód spisując testament.
Uważaj, kutasie, byłem świetnym psychiatrą.
Przez 16 lat wyprowadziłem wiele osób z niezłych tarapatów.
To co, że spałem z kilkoma z nich.
Zależało mi na nich.
Leczenie było moją pasją.
Połowa pacjentów nie płaciła za wizyty.
Władzom coś się nie spodobało, podstawili mi jakąś sukę
i po mnie.
To nie fair.
Zadzwoń do firmy Opperman–Crowe.
Umów się na spotkanie, podpisz papiery
i dostaniesz czek na 8800 dolarów.
Co się stało z 11 000?
11 minus moja prowizja.
Chyba że masz jakieś zastrzeżenia.
Mogę skorzystać z telefonu?
– Proszę bardzo. – Dzięki.
– Church? – Tak?
Jest się albo palącym, albo niepalącym.
Trzeba się zdecydować i być tą osobą.
– Próbuję rzucić. – Daruj sobie próbowanie.
Tak mówią mięczaki, które nie mogą się zdecydować.
Dowiedz się, kim jesteś i bądź tą osobą. Proste.
Jedno albo drugie – to się wie.
Dziękuję. Miłe gniazdko.
Pieprzony pomyleniec.
Sierociniec dla chłopców
Ktoś na pewno bardzo się o nią martwi.
Podwiozę ją do szpitala.
Nie mam na więcej czasu.
Zatrzymam się po drodze u kolegi z gazety,
który zrobi jej zdjęcie i zamieści jutro w gazecie.
– Zgoda? – Wspaniale. Dziękujemy.
Wspaniale. Świetnie.
Jedna rękawiczka, pierścionek...
Sprawdzałem po metkach, gdzie je mogła kupić.
I jak pachną, panie Church?
Drogo.
Mam na myśli perfumy.
Mike Church.
To jest irlandzka obrączka.
Korona do góry oznacza, że kobieta jest mężatką.
W dół – panną. Jak ją nosisz?
Zdjęła ją, bo policjant chciał się jej przyjrzeć.
A gdzie druga rękawiczka?
Miała ze sobą tylko jedną.
Pomogę jej się ubrać.
Jak coś rozpoznasz, to krzycz.
Zapomniałem, nie możesz.
Ale daj mi jakiś znak.
Pewnie miło być z kimś,
przy kim nie musisz cały czas nadawać.
Uśmiech, skarbie. Dobra dziewczynka!
Zostawisz ją w szpitalu?
– Zabierz ją do domu. – To nie jest bezpański pies.
Poza tym, ty nigdy nie zapraszasz do siebie kobiet.
Niech Bóg broni, żeby ktoś grzebał w twoich rzeczach!
Przynajmniej nie zapomnisz, jak ma na imię. Zrobiła to za ciebie.
Policz do 30 i przełóż zdjęcie z utrwalacza do wody.
Siądę do pisania. Zaczynajmy.
– Wielkie dzięki. – Jesteś w dobrych rękach.
Mikey to świetny detektyw.
Dwa lata temu przechodziłem to samo.
Listonoszowi z Lawndale odbiło i pociął rodzinę na kawałki.
A potem, pewnie z powodu wyrzutów sumienia,
– odciął sobie rękę. – Pete.
Wykręcił numer pogotowia nosem.
– Co? – To do czegoś prowadzi, tak?
Dochodzę do tego! Byłem pierwszym fotografem na miejscu zdarzenia.
Rzuciłem raz okiem i padłem jak nieżywy.
Jak oprzytomniałem, nie wiedziałem, kim byłem. Nie poznawałem bliskich.
To było najgorsze, co mnie mogło spotkać.
Aż pewnego ranka budzę się
i widzę przy swoim łóżku moją córeczkę,
która mówi do mnie: "Kocham cię".
Spojrzałem na nią i wciągu 2 sekund
wszystko do mnie wróciło.
Więc nie poddawaj się, skarbie.
Wcześniej czy później sobie przypomnisz. Słowo harcerza.
Musimy jechać do szpitala.
Napiszę to ogłoszenie.
– Dziękuję. – Nie ma sprawy.
Wydrukują moje nazwisko i numer telefonu.
Jak ktoś zobaczy twoje zdjęcie, skontaktuje się ze mną.
Nie zabawisz tu długo.
To moje ciastko, ty pieprzona suko!
Oddawaj je! Oddawaj!
– To nie mój problem! – Zawieź ją do szpitala.
– Tam jest strasznie. – Nie możemy się nią zająć.
Powinno ci tu być tak dobrze jak w szpitalu.
Sprzątaczka mnie olewa.
Nie zostaniesz tu pewnie zbyt długo.
Wychodząc stąd rok temu, zostawiłem idealny porządek.
Ktoś zobaczy twoje zdjęcie w gazecie,
przyjdzie po ciebie i powie nam, jak masz na imię.
Spokojnie. Mogę to odciąć?
Jest ci słabo?
Musisz być głodna. Nic dzisiaj nie jadłaś.
Znajdziesz coś w lodówce.
Trudy, jest 10. w nocy! Skończ już z tym.
Przyjaźnimy się. Kocham muzykę. Ale nie w jej wykonaniu.
To jest sypialnia.
Tu jest łazienka, a tu szafa.
W dolnej szufladzie jest bluza od dresów.
Możesz w niej spać.
Znajdziesz tam też jakieś ubrania.
Wybierz sobie coś na jutro.
Ładne, co?
Stolik i biblioteczka są z tego samego okresu.
Dobranoc.
Witaj w...
"Stolik i biblioteczka są z tego samego okresu".
Ale ze mnie dupek!
To dla ciebie.
Co się dzieje? Otwórz drzwi!
Spokojnie.
Jesteś bezpieczna. Spokojnie.
..nie może mówić... jedyny wydany przez nią dźwięk... to "Disher".
Nic ci nie powiem. Opisz jej pierścionek.
Wijący się wąż.
Czaszka i kości? Tak?
Pasuje do tatuażu? Dzięki za fatygę, Floyd.
Zgłosiła się po ciebie cała męska populacja miasta.
To lepsze niż randka na wideo.
– Pan Church? – Tak. W czym mogę pomóc?
To ja chcę panu pomóc.
A kim pan jest? Jej dziadkiem?
Ani dziadkiem, ani babcią.
Nie jestem z nią spokrewniony. Nazywam się Franklyn Madson.
Co za piękne krzesło. Od Heywooda–Wakefielda?
Dam panu za nie 45 dolarów.
Od Stickleya – warte 250. Czym mogę służyć?
Poproszę o szklankę wody.
To dość strome schody. Zmęczyła mnie ta wspinaczka.
Zajmuję się takimi sprawami na co dzień.
Ludzie starają się wymazać
z pamięci jakieś bolesne przeżycie.
Problem w tym, że wraz z nim wymazują wszystko inne.
– Jest pan psychiatrą? – Niezupełnie.
Jestem hipnotyzerem.
Oto pańska woda, tam są drzwi. Przepraszam za schody.
Smakuje jak burbon.
Cofniemy ją do szczęśliwego okresu z jej przeszłości
i zapytamy, kim jest.
Twoja ręka jest bardzo lekka, moja droga.
Tak lekka, że gdybym ją puścił,
podniosłaby się w górę sama.
– Kto panu na to pozwolił? – Proszę.
Nic jej nie jest. Zrelaksuj się, moja droga.
Powiedz sobie, że zapadasz coraz głębiej
w stan hipnozy. Bardzo dobrze.
Tak.
Bardzo dobrze.
Cofnijmy się w czasie.
Powiedz mi, czy coś...
Pomocy!
– Czy jest nadal pod hipnozą? – Nie.
Dlaczego krzyknęłaś? Możesz mówić?
Wiemy przynajmniej, że mówi. I to bardzo dobrze.
Jak się czujesz?
Wygląda na to, że lepiej. Wspaniale.
Przyjdźcie do mnie jutro po południu. Spróbujemy ponownie.
Zajmie to kilka godzin, ale otoczenie będzie...
Świetnie panu poszło. Przemówiła. Ale nie mam pieniędzy...
Nie będzie to pana nic kosztowało.
Znajdziemy jej rodzinę.
Na pewno wynagrodzą moje starania,
kiedy zdadzą sobie sprawę, że odnalazłem ich...
córkę, żonę czy krewną.
Ma pan ładne rzeczy. Szkoda...
Miłego dnia.
Nie zmyłaś szamponu z szyi. Nachyl głowę.
Podam ci ręcznik.
Śmiejący się książę – Antyki
Madson?
Byłaś w biurze prezydenta Roosevelta?
Wielokrotnie.
Moja mama była jego kucharką.
Byliśmy jak rodzina.
Siadałam wujkowi Teddy'emu na kolanach.
– Lubiłam to. – Wujek pewnie też.
Przy południowej ścianie biura
stało biurko z mahoniu.
Tak, pamiętam.
Co prezydent...?
Co wujek Teddy z nim zrobił?
Podarował je swojej sekretarce – Emily Maxwell.
– Gdzie mieszka pani Maxwell? – W Tucson w Arizonie.
Policzę do trzech,
a wtedy obudzisz się bardzo wypoczęta,
i nie będziesz nic pamiętała.
Raz, dwa, trzy.
Jak mi poszło?
Nie musi się już pani martwić o swe ciągotki do czekolady.
Przycisz telewizor, mamo.
Ponieważ jest to nasza pierwsza prawdziwa sesja,
zajmie jakieś 2 godziny.
Jak tylko poczujesz się na siłach,
chcę, abyś spojrzała na świeczkę.
Wpatruj się w nią. Dobrze.
Wyobraź sobie, że schodzisz w dół po schodach.
Z każdym krokiem coraz bardziej się rozluźniasz.
Schodząc w dół
wmów sobie,
że zagłębiasz się coraz bardziej
w stan hipnozy.
Wczoraj nadmiernie się podekscytowałaś,
więc dzisiaj zdystansujesz się od wydarzeń, które widzisz,
jak gdybyś była jedynie ich świadkiem, a nie uczestnikiem.
Jeśli zauważysz po drodze jakieś ładne relikty
czy przedmioty sztuki, możesz o nich wspomnieć.
Na miłość boską.
Wyobraź sobie, że na dole są drzwi.
Te drzwi są bardzo ważne,
bo za nimi leży miejsce lub okres z twego życia,
które chciałabyś odwiedzić.
Drzwi się otworzyły.
Możesz mówić, moja droga. Jaki był najszczęśliwszy dzień...?
– Dzień, w którym się poznaliśmy. – Zachowaj dystans.
Dzień, w którym Margaret poznała Romana.
Margaret?
– Zgadza się. – Jaka Margaret?
– Panie Church... – Strauss.
Opowiedz nam o dniu, w którym się spotkali.
Jak dawno to było? 2 lata temu?
3 lata? Rok?
W 1948 roku.
To mi wystarczy.
Proszę się powstrzymać od komentarzy.
Mówi, że spotkała jakiegoś Romana w 1948 r.
– Uważam sesję za zakończoną. – Czasami
pod wpływem hipnozy można się cofnąć do poprzedniego życia.
Mam w to uwierzyć?
Proszę nie zapominać, że wczoraj ta pani nie była w stanie mówić.
Tej nocy grali Rachmaninoffa.
Poczekaj na mnie.
Kiedy to było?
Zimą 1948 roku.
Roman dyrygował gościnnie orkiestrą Filharmonii Los Angeles.
Wszyscy się go strasznie bali,
oprócz Margaret.
Było po wojnie.
Los Angeles było takie ekscytujące.
Wszędzie odbywały się przyjęcia.
Przepraszam.
Za Margaret, kobietę piękną, ale niezdarną.
Wielkie dzięki.
Roman umiał tańczyć,
opowiadać żarty.
Czytał nawet z ręki.
Nie masz za długiej linii życia.
Zaczekaj. Widzę miłość.
Namiętną, wiekuistą miłość.
– Ile kobiet daje się nabrać? – Zaraz się dowiemy.
Margaret miała wspaniałą karierę,
a Roman był pewien, że jego nowa opera
przyniesie mu w Stanach sławę, jaką cieszył się w Europie.
Podobno byłeś już żonaty.
Tak. Moja żona nie żyje.
Jak to się stało?
Aby uciec z Niemiec, musieliśmy przejść przez góry.
To była ciężka przeprawa. Serce jej nie wytrzymało.
Roman mieszkał w olbrzymim domu.
Z gosposią i jej synem.
I ze swoją muzyką.
To do opery, nad którą pracuję.
Piszesz operę o potworze?
– Czy to z twojej opery? – Tak.
Roman dbał niemal jedynie o swoją operę,
dopóki nie spotkał Margaret i nie podbił jej serca.
Ociekam wodą. Zniszczymy kanapę.
Kupię nową.
Dzień ich ślubu był taki szczęśliwy.
Wydawało się, że nic i nikt nie stanie nigdy między nimi.
Jest dzień.
Pierwszy krok jest zawsze najtrudniejszy. Dziękuję.
Pomocy. Gdzie jesteśmy?
Bądź tylko miły.
Powoli. Wojna się skończyła.
– Lydia. – Otto!
– Jak miło cię widzieć. – Wzajemnie.
To jest Gray Baker.
– Już zaczynam ziewać. – Zostaniemy 5 minut.
– Miło, że przyszliście. – Gray Baker. Gratuluję.
Wracam z góry, Ingo.
– Tak? – Myślałam...
Miałaś się przenieść z Frankie na dół.
Roman nic mi nie mówił.
To nie jest teraz istotne.
Rozmawiałyśmy o tym. Chcemy być sami,
zwłaszcza dziś w nocy.
– Dobrze, pani Strauss. – Dziękuję.
Pani Strauss?
– Gratuluję. – Dziękuję, Frankie.
– Lydia. – Pani Strauss.
To jest Gray Baker.
– Miło mi. – Mnie również.
Pan Baker dostał nominację do Nagrody Pulitzera.
Naprawdę?
– Tak. – Gratuluję.
– A ja pani. – Dziękuję.
Macie jakieś nowinki?
Nic. Prawdę mówiąc, tęsknię za wojną.
Jak może pan tak mówić?
Nie dzieje się już nic nowego, powrót do szarej rzeczywistości.
Świat staje się nudny.
Żałuję jedynie,
że będąc tak długo nieobecny, nie miałem szansy...
usłyszeć, jak pani gra.
Nie zamierzam się ukrywać. Wychodzę jedynie za mąż.
– Miło było pana poznać. – Wzajemnie.
Do zobaczenia.
Margaret miała wymarzony dzień ślubu:
nowi ludzie, wspaniałe niespodzianki.
Ale czekała na nią kolejna niespodzianka.
Nigdy czegoś takiego nie widziałam.
Jest piękna. Nie wiem, co powiedzieć.
– "Dziękuję" będzie stosowne. – Dziękuję.
To nie na rękę, kochanie.
To bardzo wyjątkowy łańcuszek na kostkę.
Daj nogę.
Jest bardzo stary. Sprzedawca wyjaśnił mi,
że kiedy mąż daje go żonie,
stają się...
dwiema połówkami jednej osoby.
Nic nie zdoła ich rozdzielić.
Nawet śmierć.
Jesteśmy na siebie skazani.
W przeciwnym razie, nieźle za niego przepłaciłem.
Trzy, dwa, jeden.
Zrobiło się gorąco.
Mamo! Otwórz okno, proszę.
To nic niespotykanego.
Mój kolega z San Francisco...
Mogę prosić o szklankę wody?
Znalazłaś język. Wspaniale.
– Jak masz na imię? – Proszę jej nie poganiać.
Czy pamiętasz cokolwiek z tego, o czym mówiłaś?
– Czy ci ludzie żyją? – Chcę wam coś pokazać.
Czerwiec 1949 r.
To był Roman Strauss. To jego żona Margaret,
a to ich dom.
Przystojny mężczyzna. Nie wygląda na mordercę.
Zabił żonę zadając jej cios w gardło
piękną, zabytkową parą nożyczek "Die Schere".
Die Schere... Disher.
Sprzedano je na aukcji w Christie's za 20 tysięcy –
jakiemuś Japończykowi.
Wyglądają na zakochanych.
Tacy właśnie ludzie są zdolni zabić.
Czy możliwe, że mogła o tym gdzieś przeczytać?
Nie. Obraz, jaki przedstawia, nie pochodzi z lektury gazet.
Są podobne. To żaden dowód.
– Nie wierzę, że tam była. – To nie ma znaczenia.
Z jakiegoś powodu, te wydarzenia ją fascynują.
Im szybciej je poznamy, tym szybciej odzyska pamięć.
Jutro w południe mam spotkanie klubu.
– Może o 4.00 po południu? – Tak. Dziękuję bardzo.
Cała przyjemność po mojej stronie.
– Panie Church. – Tak?
Magazyn. Należy się 17,95.
Dobrze się czujesz? Potrzebujesz czegoś?
Poza moją pamięcią?
Nie mogę się przyzwyczaić do dźwięku twego głosu.
To tak, jakby nagle twój kot zaczął gadać.
Przez ostatnie dwa dni byłaś cicha jak myszka...
Ja nic nie mówiłem.
Panie Church.
– Mów mi Mike. – Dlaczego mi pomagasz?
Nie wiem. Ładnie pachniesz.
Może jest mi cię szkoda. A może cię lubię.
A może chcę poznać zakończenie tej historii.
Przecież w to nie wierzysz.
Doznałaś czegoś dziwnego.
Niekoniecznie tego, co on mówi.
– Myślisz, że jestem szalona? – Pójdziemy do innego specjalisty.
– Co się mogło stać? – Powrót do poprzedniego wcielenia.
Miałeś być dobry.
Kiedyś też w to nie wierzyłem.
Miałem kiedyś zupełnie zwariowaną pacjentkę,
ze straszną klaustrofobią. Dusiła się na stadionie.
Od razu pomyślałem, że to musi być
jakiś uraz z dzieciństwa. Wykorzystam hipnoterapię.
"Znajdę to coś. Cofnę ją w czasie".
I miałem rację!
Miała 5 lat.
Jej wuj molestował ją w szafie.
Niezłe gówno. Pomyślałem: "Już po kłopocie!" Ale skąd.
Wciąż cierpiała na klaustrofobię.
Pomyślałem, że cofnę ją jeszcze dalej.
Tym razem powiedziała,
że był rok 1832.
Mówię sobie: "Akurat. Kituś bajduś".
Ale ona kontynuuje. Jej ojciec był przedsiębiorcą pogrzebowym.
A jej brat zamykał ją dla jaj w trumnach.
Nie wiem, czy to prawda, czy nie.
Ale ta sesja wyleczyła ją z klaustrofobii.
Przeważająca ilość ludzi wierzy w reinkarnację.
To jej z pewnością pomogło.
Ona budzi się z krzykiem. Nie obchodzi mnie, kim była.
Chcę wiedzieć, kim jest.
Wierzysz, że to było prawdziwe?
Na to wyglądało. Tak.
Trzymaj się antykwariusza. Jest na dobrej drodze.
– Powiem ci dlaczego. – Posłuchaj...
Czasami uraz w tym życiu,
cofa cię do urazu w poprzednim życiu.
Jeśli go przezwyciężysz,
masz dużą szansę dowiedzieć się, kim jesteś.
Wykorzystujesz wiedzę z tego życia w następnym. To tak zwana karma.
A nie, jak coś skopię teraz, to potem będę termitem?
Dla mnie już jesteś termitem, tyle że w garniturze.
Co mi po doświadczeniu, jeśli w kolejnym życiu będę z kimś innym?
Nie będziesz.
Przeznaczenie ma wypaczone poczucie humoru.
Jeśli zranisz kogoś w tym życiu, on ci odda w następnym.
To plan kredytowy karmy. Kupujesz teraz, płacisz przez wieki.
Wybaczcie. Ja w tym wcieleniu muszę harować.
Idziemy.
Wyjaśnij mi coś.
Jak to się dzieje, że rozpoznaję pewne zapachy,
odróżniam prawą rękę od lewej,
a nie pamiętam ulubionego koloru,
kwiatka, czy rodzaju wina, jakie lubię.
– Może to i dobrze. – Jak to?
Życie tylko w teraźniejszości to pewnego rodzaju wolność.
Nie musisz się starać zapomnieć o przeszłości.
Przepraszam.
W oczekiwaniu na śmierć.
Napisał to strażnik Romana?
To artykuły z prasy?
Szukałem ich w archiwum kostnicy 3 godziny.
Jak idzie z nieznajomą? Umoczyłeś już?
Gray Baker. Wspomniała go dzisiaj.
– Myślisz, że jest mężatką? – Napisał wszystkie artykuły?
– Znam ją od dwóch dni. – Czasami to wystarcza.
– Sądzisz, że Baker wciąż żyje? – Miałby z milion lat.
Kolacyjka w domu?
Znajdź kogoś z tej gazety, kto wie, co się z nim stało.
Zamknij się.
– Cześć, Pete. – Ty mówisz!
Tak. Nie masz mi za złe, że pożyczyłam sobie ciuchy?
Pewnie, że nie.
Spokojnie. Nie grzebałam w twoich rzeczach.
Podoba mi się twój głos.
W końcu mogę go użyć.
Idź już, bo się spóźnisz.
– Na co? – Na cokolwiek.
– To ona tu teraz mieszka? – Znajdź Bakera.
Pożyczyć ci prezerwatywę?
Miło mi, że zjadłaś cały obiad.
– Był naprawdę dobry. – Nie mam za często towarzystwa.
Spodoba ci się ten lokal. Napijemy się, potańczymy.
Znam właściciela. Zajmie się nami.
Ray, co słychać?
Zamknięte. Zanosi się na deszcz.
– Nie ma muzyki? – Al się rozchorował.
Planowałem romantyczny wieczór.
Chcesz ją upić?
2 kieliszki wina. Usiądziemy na zewnątrz.
– Straciliśmy licencję. – Nie.
– Sąsiedzi. – No to kawę.
Mam herbatę.
– Może być. – Może być.
Upadliście na pysk.
Nie chce mi się wierzyć, że nie macie alkoholu.
Czy to z twojej opery?
Ojciec Tim kazał nam brać lekcje. Mówił, że gra ma zbawienny wpływ.
Herbata gotowa. Przepraszam.
Czy mogę zepsuć ten wieczór jeszcze bardziej?
– Nic się nie stało. – Na pewno?
Na pewno.
– Na pewno. – No dobrze.
– Zimno ci? – Nie.
Ale boję się.
– Czego? – Nie wiem.
Mam wrażenie...
że ktoś mnie śledzi.
A ja go nie widzę.
Nie mogę...
spojrzeć za siebie.
Spokojnie. To wymaga czasu.
Ktoś chce mnie zabić.
To tylko sny. Nie są prawdziwe.
Nikt cię nie skrzywdzi.
Wkrótce dowiesz się, kim jesteś i nie będziesz się więcej bała.
Na pocieszenie dodam, że potrafię wróżyć z torebek herbaty.
– Przepowiesz mi moją przyszłość? – Opowiem ci twoją przeszłość.
Urodziłaś się w Idaho. Twój ojciec uprawiał ziemniaki.
Opowiadałaś dobrze żarty i świetnie gotowałaś.
Nie cierpisz na chorobę morską – wyjątkiem był miesiąc miodowy.
Mam męża?
Jim Tannenbaum, ziemniaczany książę.
Więc jestem bogata?
Nie, ale macie siebie, to wystarczy.
Lubisz kolor czerwony i róże.
Jak straciłam pamięć?
Raz w miesiącu skaczesz na bungee
z budynku federalnego.
Tydzień temu uderzyłaś się w głowę i błąkałaś się po dzielnicy,
aż trafiłaś do sierocińca.
– Skoki na bungee? – Szukasz wrażeń.
Jak mam na imię?
Grace.
I to wyczytałeś z torebki z herbatą?
W przedszkolu uczyła mnie siostra Grace.
Przypominasz mi ją.
Czy to ta wysoka, gruba siostra Grace?
Nie, mówię
o wysokiej, pięknej siostrze Grace.
Dobrze. Niech będzie Grace.
Za Grace.
Dlaczego ojciec Timothy poprosił cię o pomoc?
Jestem jego dłużnikiem. Jako dziecko byłem nieznośny.
Miałem niezły charakterek.
Biłem inne dzieciaki. Ted zrobił ze mnie ludzi.
Gdyby nie on, gniłbym pewnie gdzieś w więzieniu.
Nie uważasz, że to dziwne, że spotkaliśmy się w sierocińcu?
To jedna z tych rzeczy. Zbieg okoliczności.
Ciekawe.
Co takiego?
Ciekawe, co ziemniaczany książę powiedziałby na to,
że spacerujemy razem w świetle księżyca.
To z pewnością bardzo wyrozumiały facet.
A może nie ma ziemniaczanego księcia.
Może nie.
– Zaczyna kropić. – Nie szkodzi.
– Pamiętasz, jak się tańczy? – Nie wiem.
Chodźmy na dach i przekonajmy się.
Zabieram tam wszystkie kobiety, które straciły pamięć.
– Zaraz zacznie padać. – W LA nigdy nie pada.
Zaraz zacznie lać.
– Zniszczymy ją. – Jest już zniszczona.
To samo przytrafiło się Romanowi i Margaret.
Nie jestem Romanem.
Możemy zostać w domu.
Jestem głodna. Chodźmy sprawdzić, co lubię jeść.
Może Syd da ci twój stolik.
Kathryn?
Kathryn!
Dzięki Bogu. Nic ci nie jest.
– Nie poznajesz mnie? – Nie.
Za kilka dni sobie przypomnisz.
– Coś ty za jeden? – Doug O'Malley.
– No i? – To moja narzeczona.
Wariowałem ze strachu, kiedy nie zastałem cię w domu.
Zobaczyłem twoje zdjęcie.
– Dlaczego ona cię nie rozpoznaje? – To pewnie z powodu Dalmane.
– Z powodu czego? – To lek na bezsenność.
Zdarzają się po nim zaniki pamięci.
– To jego? – Straciła już kiedyś pamięć?
Raz, kiedy przedawkowała, ale byłem wtedy w domu.
– Czyje to ubrania? – A gdzie byłeś tym razem?
– Miałem rozmowę w sprawie pracy. – Jaki pierścionek nosi?
Irlandzką obrączkę. Dostała ją ode mnie w szkole średniej.
To mi nie wystarczy.
Znalazłem ją obok drzwi. Musiała ją upuścić.
– Dlaczego cię nie pamiętam? – Przypomnisz sobie. Obiecuję.
Obiecuję.
Jestem ci coś winien?
Daj spokój.
Należy ci się coś za fatygę.
Zwrócę ci przynajmniej za wydatki.
Opiekuj się nią dobrze.
Nie wiem, co...
Dziękuję za wszystko.
Miłego życia.
Pojedziemy prosto do lekarza.
Mam twoją rękawiczkę.
Byłeś tak blisko.
Dobry pomysł z tą rękawiczką.
Nie wiem, o czym mówisz.
Jest tylko jeden mały problem.
Jest na złą rękę, Doug.
Sukinsyn!
Ty sukin...
Wyglądał, jakby znał karate?
Wierzyłam mu. Kto to był?
Czyhają na ciebie w każdym życiu.
Musimy się dowiedzieć, kim jesteś.
W świetle dzisiejszych wydarzeń,
powinniśmy przyspieszyć cały proces.
Dlatego chcę, abyś wróciła do czasu,
kiedy Romanowi i Margaret przestało się układać.
Dobrze? Drzwi stoją otworem.
Wszystko zaczęło się od przyjęcia u Otto Kline'a.
To był jeden z dziwnych balów kostiumowych Otto.
Roman nie chciał tam iść.
Margaret czuła, że coś było nie tak,
ale Roman twierdził, że wszystko było w jak najlepszym porządku.
Witam, drodzy przyjaciele! Rozpocznijmy zabawę!
Margaret, skarbie! Witaj!
– Wyglądasz przepięknie. – Czarująco, pięknie.
Strauss, stary frycu. Tu jesteś.
– Jak się masz? – Przepraszam na chwilę.
Uwielbiam twoją muzykę.
– Otto, cudowny kostium! – Ależ mam wzięcie.
– Możemy porozmawiać? – Pewnie. Co cię trapi?
– Potrzebuję trochę forsy. – Ty?
– Oferuję ci posadę. – Nie umiem pisać muzyki do filmów.
Próbowałem. Sam mówiłeś, że nie o to ci chodziło.
Twoja muzyka była za dobra jak na film.
Nieważne. Zrobiłem z biblioteki pokój muzyczny.
Żebym tylko zdołał skończyć tę operę.
– Tu jest mój niegrzeczny chłopiec. – Kochanie!
– Poproszę o Mission Dry. – Co za spotkanie.
Pan Baker.
– Pani Strauss. – Co słychać?
– Wciąż pan tęskni za wojną? – Prawdę mówiąc tak.
– Dziękuję. – Za przyjaźń.
– Na zdrowie. – Na zdrowie.
– Nie za dużo pan pali? – Trochę.
Aby mniej palić, zacząłem zwijać własne.
– Pomogło? – Nie. Po prostu szybciej je zwijam.
– Wyglądasz na kogoś wpływowego. – Doprawdy?
– Jesteś w biznesie? – W biznesie?
– W przemyśle filmowym. – Jestem kompozytorem.
W takim razie, jesteś nikim.
Robi się zimno. Powinniśmy wejść do środka.
Jak tam domowa sielanka?
Drukuje pan teraz plotki?
Od twojego ślubu minęło trochę czasu,
więc to naturalne, że o to pytam.
– Jak na reportera przystało. – Zgadza się.
– Więc jak leci? – W porządku. Wspaniale.
– Zapraszam do środka. – Ależ ziąb!
Rozgośćcie się. Roman, nie wychodź na to zimno.
– Potrafię być dobrym przyjacielem. – A co na to wpływa?
Pogadam o baseballu z facetem
i złożę głupi komplement kobiecie. Tyle.
Kto wygra rozgrywki w tym roku?
Dobre pytanie.
Imponujące cacko.
Mogę się przyjrzeć z bliska?
Tak.
Musi być warte fortunę.
To prawda.
Nie powinienem tego mówić, ale odkąd cię poznałem...
– Cześć, Margaret. – Roman. Gdzie byłeś?
W środku. Tak jak wszyscy.
Jak się pan miewa?
Co pan robił z nogą mojej żony?
– Próbowałem tylko... – Roman, proszę.
– Pan Baker to tylko przyjaciel. – On nie jest twoim przyjacielem.
Nie chcę się wtrącać, ale Margaret potrzebowała kogoś...
Roman!
– Skąd ci to przyszło do głowy? – Nie wiem.
Może stąd, że trzymał cię za nogę.
Podziwiał łańcuszek. Nalegałeś, abym go założyła,
aby pokazać, jacy jesteśmy – czy raczej – byliśmy bogaci.
– Wie, że jesteśmy spłukani? – Nic mu nie powiedziałam.
Tylko podniosłaś suknię!
Czy wszystko w porządku?
Tak. Wszystko w porządku.
Nie jestem tak wzięty jak Baker...
Nie obchodzi mnie Gray Baker! Potrafisz być czasem taki głupi.
Co się stało z tym kimś, kto mówił, że nic nie zdoła nas rozdzielić.
Że jesteśmy połówkami jednej osoby?
Stał się nikim.
Jedynie we własnych oczach.
Nie jesteś nikim.
I jesteś moim mężem.
Kocham cię.
Nie, nie...
– Nie! – Panie Strauss?
– Tak, Frankie? – Telefon dzwonił. Mama odebrała.
Nie jestem pewien, ale to chyba do pana.
Dziękuję, Frankie.
Dzwonię, aby przeprosić za zeszłą noc.
Nie trzeba. Chciałabym, abyśmy o tym zapomnieli.
Powinnaś coś wiedzieć na temat pieniędzy Romana.
– Kto dzwonił? – Ktoś z dawnych przyjaciół.
Gra na flecie?
Na oboju.
Co u niego?
U niej wszystko dobrze.
To świetnie.
Co robisz?
Chciałem to pani dać.
To na szczęście.
Wiesz, gdzie są moje kolczyki z perłami?
Nie, nie wiem.
Zeszłej nocy tu były.
Nie ukradłbym nic od pani.
Nie muszę. Roman jest dla nas bardzo dobry.
Przesadzasz.
Przyłapałam go, jak grzebał w mojej szufladzie.
Wkładał tam amulet. Są przesądni.
– Chcę, abyś ich zwolnił. – Nie mogę.
– Są ze mną od lat. – To żaden powód...
– Uratowali mi życie. – O czym ty mówisz?
Wywieźli mnie z Niemiec.
Po śmierci żony zachorowałem.
Frankie i Inga ryzykowali życiem, zostając ze mną.
Poświęcali się dla mnie. Oni...
Nie możesz prosić, abym ich zwolnił.
Podobno wszystko, co masz, odziedziczyłeś po pierwszej żonie.
To nie prawda. Kto...?
Kobieta z chorobą serca podróżująca przez góry?
Nie mieliśmy wyboru. Gdybyśmy zostali, byłoby jeszcze gorzej.
Czy odpowiedziałem na wszystkie pytania pana Bakera?
To on cię karmi tymi bzdurami, tak?
Co was łączy?
– Nie zaczynaj, Roman. – Gdzie się spotykacie?
Masz tu zostać!
Obudź się, kochanie.
– Roman? – Nie. To dla ciebie.
– Byłeś w domu. – W jakim domu?
W domu Romana i Margaret.
Widziałaś go w przeszłości?
Trzymał nożyczki.
Chciał mnie zabić.
– Daj spokój. – Jesteś coraz bliżej...
teraźniejszości.
– Myślała o mnie, to wszystko. – Byłeś tam.
Możemy zawsze cofnąć pana jakieś 40 lat wstecz.
– Nie, dziękuję. – Dlaczego nie?
Jeśli wyjdzie pan przez drzwi prosto na Miami Beach,
– będziemy mieć pewność. – Nie jestem Romanem.
Byłeś tam.
To się działo naprawdę.
Już idę. Słucham?
– Mike, tu Pete. – Tak?
– Złapałem trop Bakera. – Więc wciąż żyje?
Mam adres skrzynki pocztowej w Valley.
– Prześlij mu wiadomość. – Zaczekaj. Mów.
Napisz: "Margaret chce wiedzieć, czy wciąż tęsknisz za wojną".
– Co? – Podaj tylko numer.
Może Gray Baker pomoże nam to zrozumieć.
– Boję się ciebie, Mike. – Boisz się nieżyjącego faceta.
Słyszałeś, co mówił dr Carlisle.
Dwoje ludzi spotyka się w różnych wcieleniach.
Nawet jeśli, to dlaczego miałbym cię skrzywdzić?
– Chodzi o Romana i Margaret. – Nie jestem Romanem!
Trudy! Przestań bębnić.
Dobrze, weź je.
– Weź! – Nie chcę ich.
Chcę, abyś je wzięła, więc weź.
No dobrze.
– Przestań... – Weź te pieprzone nożyczki!
Mam jeszcze kilka par. Chodź! Zróbmy z tym porządek.
– Nie rób tego! – Nie można być za ostrożnym.
Mógłbym ci nimi wydrapać oczy.
Mam tu gdzieś jeszcze kilka par.
Mike! Proszę, przestań!
Masz, weź go. Śpij z nim pod poduszką.
– W razie co, rozwalisz mi nim łeb. – Nie!
Jeśli naprawdę boisz się mnie tak bardzo, powinnaś go wziąć!
Nie!
Przepraszam. Już dobrze.
Nie skrzywdzę cię, Margaret.
No dobrze.
Schodzi pan po schodach.
Uświadamia pan sobie, że na dole są drzwi.
Przechodząc przez nie,
zacznie pan sobie coś przypominać.
Proszę opisać pierwszą rzecz, którą pan zobaczy.
Proszę pamiętać – nie jest pan obserwatorem.
Gdzie pan jest?
– W korytarzu. – U kogo?
– U mnie w domu. – Kim pan jest?
– Nie wiem. – Proszę się sobie przyjrzeć.
Co pan widzi?
Moją nogę? Nie wiem.
Widzę świecznik.
Wchodzę przez drzwi do mojej sypialni.
Widzę obrazy, krzesło...
Jest tam jakaś toaletka.
Co jeszcze pan widzi?
Krzesło. Lustro.
– A w lustrze? – Swoje odbicie.
Czy zna pan swoje nazwisko?
Tak.
– Proszę mi powiedzieć. – Strauss.
Co pan widzi, panie Church?
Ta zazdrość... Muszę...
Muszę to skończyć.
Nie mamy sobie nic do powiedzenia, panie Baker.
To nam wystarczy.
Nie. Nie jestem Romanem, a ty nie byłaś...
Jest tam kto?!
Dobrze, że jesteś, Mike.
Cześć, Amanda.
– Kto? – Nazywasz się Amanda Sharp.
Dowód jest w środku. Jesteś artystką.
Mieszkasz na High Tower w starym budynku z windą.
Twoja sąsiadka zobaczyła zdjęcie.
Nie mogła się skontaktować z Mikem i zadzwoniła do gazety.
Nie!
Muszę stąd wyjść.
Dobrze się czujesz?
Uważaj! Nie ma się czym denerwować.
Nie jest zamężna, nie ma narzeczonego.
– Dupek! – Sprawdziłem.
Nie jest z nikim związana.
– Słyszałeś mnie? – Tak. To już bez znaczenia.
Uważaj na moje nogi. Co ci odbiło?
Sprawdźmy, czy dobrze rozumiem.
– Ty byłeś Margaret Strauss? – Zgadza się.
A kobieta, która straciła pamięć była twoim mężem?
Romanem Straussem.
40 lat temu cię zabiła i wróciła po więcej.
Zgadza się.
To ma sens.
To gówno ze zmianą płci często się zdarza.
W jednym życiu jesteś Tomkiem, a w kolejnym Kasią.
– W jednym mężem, a w kolejnym żoną. – Dwie połówki jednej osoby.
Jesteś bardziej podobny do niego.
– Ale byłeś niezłą laską. – Daj spokój.
I co teraz?
Załatw ją, stary. Raz, a dobrze.
– Co takiego? – Jeden strzał, prosto w skroń.
– Każesz mi ją zabić? – Zanim ona zabije ciebie.
A karma? Wynoszenie czegoś z kolejnych wcieleń?
Z tego wyniosłeś to.
Samoobrona to coś fajnego.
Z tego, co mówisz,
sytuacja obecna nie różni się od tej sprzed 40 lat.
Może Roman Strauss nie zabił swojej żony.
Stracili go. Przyłapał ją na rozmowie z Bakerem i zabił.
– Nie widziałem, żeby ją zabijał. – Lepiej o niej zapomnij.
Nie mogę o niej zapomnieć. Nie wiem, co robić.
Dlaczego miałaby mnie zabić?
Kobiety takie już są.
Podobno zostałaś raz napadnięta w windzie.
Nic ci się nie stało, ale następnej nocy zniknęłaś.
Twoje prace wciąż tu są.
Mój Boże!
– To moje mieszkanie? – Nie spiesz się.
Niczego nie poznaję.
Niczego.
Wszystko we właściwym czasie.
Kiedyś malowała morze.
Jej umysł zaglądał w zakamarki przeszłości od jakiegoś czasu,
aż w końcu, pewnej nocy, przeniósł się tam na stałe.
Zapomnij o tych metafizycznych bzdurach i zadzwoń do Mike'a.
To nie jest dobry pomysł.
Będę z tobą szczery. Najlepiej, abyś teraz
nie kontaktowała się w ogóle z panem Churchem.
Mike jej nie skrzywdzi.
Jedno skrzywdzi drugie.
Nie miną 24 godziny,
jak pan Church wjedzie tu tą starą windą
z zapewnieniami, wyjaśnieniami i najlepszymi chęciami.
Przekona cię, że wszystko będzie dobrze.
Zanim się obejrzysz, padniecie sobie w ramiona
i poczujesz się bezpieczna.
Ale ostrzegam cię,
to poczucie bezpieczeństwa będzie złudne.
Jakikolwiek związek z panem Churchem
zakończy się tragedią.
Znam Mike'a całe życie. Nie skrzywdziłby jej.
Mówimy tu o przeznaczeniu. A jeśli coś takiego istnieje,
to dlatego, że ludzie sądzą, że tym razem to się nie stanie.
Ja nie...
Muszę lecieć do redakcji. Wpadnę do ciebie wieczorem.
A jutro, a pojutrze?
Jak sobie z nim poradzę wtedy?
Jeśli słowa nie wystarczą, użyj tego.
Przepraszam. Leżał latami w sklepie.
Należał do słynnego gangstera – niejakiego Stinky'ego.
– Nie wezmę go. – Jest stary, ale strzela.
– Nie strzelę do człowieka. – Weź go dla ochrony.
Nie wierzysz chyba w te bzdury? A Mike?
Znowu cię znalazł.
Widziałem was razem.
Wyglądaliście na szczęśliwych.
A człowiek, o którym mi opowiadałeś?
Listonosz, który porżnął na kawałki swoją żonę i dzieci?
Oni też byli na początku szczęśliwi.
Tak? Tu Mike Church. Ktoś do mnie dzwonił.
Pan Gray Baker chce się z panem zobaczyć.
Dom starców – Łąki
Proszę mu tylko nie dawać papierosów.
Gray Baker?
– Masz fajki? – Nie wolno panu palić.
I tak umieram. Co za różnica?
Nie chcę mieć kłopotów. Chciałem...
Podobno ktoś twierdzi, że jest Margaret Strauss.
Powiedziałem, że nią był...
Był nią.
W poprzednim wcieleniu.
Powiedział mi, że to nie koniec.
Miał pewnie na myśli, że jeszcze o nim usłyszę.
Czytałem książkę napisaną przez strażnika Romana.
Podobno przed egzekucją
zapytał pan Romana, czy zabił żonę.
Roman wyszeptał panu odpowiedź na ucho.
– Co takiego powiedział? – Dlaczego chcesz wiedzieć?
Czy Roman zabił żonę?
Nie.
Chociaż wtedy byłem przekonany, że to zrobił –
aż do spotkania przed egzekucją.
Co takiego powiedział?
– Daj mi fajkę. – Nie mam fajek. Co powiedział?
– Masz je w kieszeni. – Co Roman panu powiedział?
Co Roman panu powiedział?
Proszę mi powiedzieć!
Spokojnie. Nic panu nie jest?
Jezu.
Wezwać kogoś?
Proszę mi dać papierosa.
Dobrze.
Proszę je zatrzymać. Rzuciłem palenie.
Nic nie powiedział.
Dałem panu papierosa.
Mówię prawdę. Zapytałem go...
"Ale zabił ją pan,
prawda?"
– Pocałował mnie. – Co?
Ten sukinsyn pochylił się i mnie pocałował.
Od tamtej chwili nie napisałem ani słowa.
Kto ją zabił?
– Nie wiem. – Był pan wielce pomocny. Dzięki.
Usiądź.
Jedyną osobą, która może wiedzieć, jest gosposia.
– Gosposia? Ingrid? – Inga.
Ona znała wszystkie sekrety tego domu.
– Żyje jeszcze? – Możliwe.
Słyszałem kiedyś, że otworzyli jakiś sklep.
Z antykami.
Jej syn i ona otworzyli sklep z antykami?
Antyki.
Śmiejący się... ktoś tam.
– Na ulicy Robertsona. – Tak.
Śmiejący się książę – Antyki
Nie zapomnij o biżuterii z sekretarzyka.
Nasz klient chce, aby to wyglądało na włamanie.
– To bardzo ważne. – Dobrze.
Sprawdzę jeszcze raz adres.
Cześć, Inga.
Wiesz, kim jestem. Nie mamy zbyt wiele czasu.
Pomyślałem, że zanim wezwę policję, wstąpię tu,
aby się dowiedzieć, dlaczego zamordowałaś Margaret.
Co pan tu robi? Gdzie Frankie?
Wiesz, co tu robię.
Kochałaś Romana. Nie wyjdę, dopóki nie usłyszę prawdy.
Ty nic nie wiesz.
Nigdy nie sądziłam, że byłam w nim zakochana.
– Aż poznał Margaret. – Najpierw się cieszyłam.
Margaret była dla niego dobra.
Na początku była też dobra dla mnie i Frankie.
Ale potem się pobrali i wszystko diabli wzięli.
W dniu morderstwa postanowiłam wyznać Romanowi, co czułam.
W Niemczech byliśmy szczęśliwsi
i moglibyśmy być znowu szczęśliwi.
Kocham cię.
Ale Roman powiedział, że nie mógłby mnie pokochać.
Frankie nie mógł zrozumieć,
że Roman i Margaret darzyli się szczerą miłością.
Proszę do mnie więcej nie dzwonić, panie Baker.
Nie mamy sobie nic do powiedzenia. Żegnam.
– Przepraszam. – Roman...
Ja też przepraszam. Byłam mało wyrozumiała.
Wiem, że byłeś ostatnio nieszczęśliwy.
Ale nie chciałam przyznać,
że to może przeze mnie.
Przez ciebie?
Ja cię kocham.
Roman kochał Margaret, a nie mnie, a Frankie ją za to nienawidził.
I to bardzo.
Owej tragicznej nocy
w całym domu rozbrzmiewała opera Romana –
po raz pierwszy i ostatni.
Nie wiedziałam, co się dzieje, aż było...
po wszystkim.
Kto tu jest?
Po zabójstwie Margaret,
wada wymowy Frankie uległa pogorszeniu,
więc zabrałam go do specjalisty w Anglii.
Wyleczył go hipnozą.
Powiedział mu o podświadomości i reinkarnacji.
Od tego czasu
prześladowała go myśl, że Margaret po niego wróci.
Kiedy znalazł artykuł w gazecie, wiedział, że tak jest.
Więc wynajął Dougiego, aby ją ode mnie zabrał.
Ma na imię Mark. To zwykły aktor.
Jezu! Grace jest sama z twoim synem.
Zaczekaj.
Nie będę go już ochraniać.
– Nie bój się. – Musiałam mu powiedzieć.
Nic nie szkodzi, mamo. Powinnaś się już położyć.
I w górę.
Proszę.
Nie mogłam już z tym żyć.
Rozumiem.
Dobranoc, Frankie.
Dobranoc, mamo.
Cholera!
– Grace, tu Mike. Wpuść mnie. – Odejdź!
– Musimy porozmawiać. – Dzwonię na policję.
Wysłuchaj mnie.
Co zrobiłeś z telefonem?
– O czym ty mówisz? – Nie działa.
Jest wietrznie. Wiatr mógł pozrywać linie.
– Posłuchaj mnie. – Odejdź!
Wysłuchaj mnie, proszę.
Nie strzelaj. Spokojnie.
Nie podchodź.
– Nie skrzywdzę cię! – Odejdź!
Spokojnie. Posłuchaj.
Roman nie zabił swojej żony. Pisał swoją operę.
Spójrz, to dla ciebie.
Mój Boże.
Co ja zrobiłam?
– Pan Madson. – Dobry wieczór.
Zastrzeliłam go.
Dziękuję. Mniej roboty dla Frankie.
Kto tu jest? Frankie?
Tak to bywa z antykami.
To dla ciebie!
A to za moją matkę!
Margaret?
Już po wszystkim, Frankie!
– Mike, nie! – Pete, przestań!
Nie waż się!
Jestem
bardzo ciekawy...
co się...
stanie dalej.
Pomocy!
– Przepraszam. – Nic nie szkodzi.
Już po wszystkim.
Drzwi się właśnie zamknęły.